اخبار مازندران

آسيه گو دوش نيه  گنه زمين تپه چاله دارنه

     معني:آسيه دوشيدن گاو را بلد نيست مي گويد زمين تپه و چاله دارد.

     موارد استعمال: عرضه انجام دادن كاري را ندارد بهانه گيري مي كند. 

اغوز دار سر اسّا صد نفر وره كتپل زندنه

معني: گردويي كه بالاي درخت مي باشد صد ها نفر براي چيدنش چوب پرت مي كنند

موارد استعمال: پشت سر دختر جهت خواستگاري او حرف هاي بسياري مي زنند.  

تا دست جا  چند تا مگر هندوانه گيرنّه

معني: با يك دست مگر مي توان چند هندوانه برداشت.

    موارد استعمال: يك نفر مگر مي تواند چند مسئوليت را قبول كند يا مسئوليت چند كار را در يك زمان      قبول كردن. 

اتّا گوش دره هسه اتا گوش دروازه

     معني: يك گوشش مانند در ، گوش ديگرش مانند دروازه

     موارد استعمال: حرف نشنوي كردن 

     اميد داشتن به از خوردن

     معني: اميدوار بودن بهتر از خوردن است.

     موارد استعمال: اميد را از دست ندادن 

انگور انگور جا لكه يادگيرنه، همسايه، همسايه جا فن

    معني: انگور پوسيده باعث پوسيدگي انگور كناري خودش مي شود و همسايه نيز از همسايه ديگر        هنر مي آموزد.

    موارد استعمال: چشم هم چشمي كردن .     

      اين اسبه مرغنه سيو كرك شنه 

      معني: اين تخم مرغ سفيد از آن مرغ سياه است.         

     موارد استعمال: قدر پدر و يا مادر را در موقع بدست آوردن تمام، دانستن.  

اين چش ره شي مار دارنه بموافن خيال دارنه

معني: اين چشمي كه مادر شوهر دارد قصد آمدن دارد.
موارد استعمال: حالا حالا ها دست بردار نيست، در قصدش مصمم است.     

     بامشي دست گوشت جا نرسنه  گنه بو دنه.

  معني: گربه دستش به گوشت نمي رسد مي گويد بو مي دهد.                                             

   موارد استعمال: عرضه انجام كاري را نداشتن.
 

 

نوشته شده توسط م- شريفي در جمعه 23 آذر1386 ساعت موضوع ادبیات مازندران | لینک ثابت

   مفه مفنزفل مازفرون اَلبفرز ديوار                              خفزفر مفه آبفرو بَركفتف دادار

 هفوا شفوار وفنه خاكفه اَمفه مار                         خفدايا تفه اَمه مار خارخاري دار

 خانه ام مازندران البرز شده ديوار آن               آبرويم شد خزر از بركت دادار آن

هوايش نرم باراني و خاكش  مادرمان             خدايا تو نگهداري كن از اين مادرمان

مجيد صالحي ( صالح )

وَنوشفهْ رفه گفمـفّهْ چييفهْ تفهْ دامفنْ چاكْ ؟             نفوروفز بييَموف نَظفر دارْنـي سفويف خاكْ

تفوپَنْجْرفوزفهْ عفمْرْدارْني،تفرفهْ چييفهْ باك؟             هَرْكَس بفدَني كَم بفزيسْتفهْ،هَسفّه پاكْ  

گويم بنفشه را ، ز چه شد دامن تو چاك     نوروز آمد نظرت هست سوي خاك

 اين پنجروز عمر ترابهر چيست باك؟   هركس كه كم بزيست در عالم هموست پاك 

امير پازواري

 قالي سَرْنيشْتي،كفوبف تفريرفهْ يادْدارْ              اَمسالف سيري،پارفوَشني رفهْ ياد دارْ  

اَسبف زين‎ْ سفوارْ دفوشف چَپي رفهْ يادْ دارْ            چَكمفهْ د‎َكفردي،لينگف تَلي رفهْ يادْ دارْ                             

ياد كن چون روي فرشي ،بوريا نيمدار را      سيرگشتي ياد كن، بودي گرسنه پار را                   

زين سواري ياد كن زنبيل وكوله بار را            چكمه پوشا! ياد كن پاي پياده خار را 

 امير پازواري

سَرْرفهْ بَشفسّي،زفلففونْ رفهْ غيش بفساتي      اَلْماسْ دينْگوفئي،دفلْرفهْ خفريشْ بفساتي

هفزارْبيگانفهْ رفهْ، شفهْ وَرْ خويشْ بفساتي        مفهْ جا بَرفسي ، خَوْدْ رفهْ دَرْويشْ بفساتي  

 شستي سروزلف را كردي غيش          الماس بدل بريختي ،گشت خريش

بيگانه هزار كس گزيدي چون خويش      بر من چو رسيده اي ، شدي چون درويش

                                                                                                                   امير پازواري                                  

 تيـرفنگْ بَديمفهْ كفهْ ويشفهْ نيشْتفهْ بيفهْ           بَوتفمفهْ تيرفنْگْ !تفهْ مفدّفعاچفهْ چييفهْ؟

مفهْ ديمْ سفرْخفهْ ، مفهْ گفرْدفنْ هَلي تي تيفهْ     هَرْكَسْ عاشفقْ بوف،دفونّهْ مفهْ دَرْدْ چفه چييفهْ

بـديـدم من تذروي زار وخستـه                درون بيشـه اي تنهـا نشستـه

بدو گفتـم: چه باشـد مـدّعـايت                بگـفتـا نيك بنگـر بـا درايت 

كه رويم سرخ وگردن هست الوان              چنـان اشكوفه اي فصل بهاران

كه رويد بر درخت گوجه بسيار                  همان آلوچه ي پر بهر وپر بار

هر آن عاشق بود داند سبب چيست؟       فغان ودرد من از كيست ، از چيست؟

 امير پازواري

 

اَمْروفزْ چَنْدْ روفزفهْ ، دوفسْتف گفموفنْ نفدارْمفهْ        وَحْشي بَئيمفهْ دينف وف ايموفنْ نفدارْمفهْ

وفنفـهْ شفـهْ بـوفرفمْ ، بَـلفدفاوفنْ نفـدارْمفـهْ              شفهْ دوفسْتف مفنْزفلْ رفهْ مفنْ نفشوفنْ نفدارْمفهْ

نـدارم آگـهي چنـدي ز جـانـان                  شـدم وحشي نـدارم دين وايمـان

رَوَم بايد به نزدش، نيست رهبان              نـدارم من نشـان ، از كـوي ايشان

امير پازواري
 
 

 

 

نوشته شده توسط م- شريفي در جمعه 23 آذر1386 ساعت موضوع ادبیات مازندران | لینک ثابت

  ماه تی‌تی ماه تی تی / شكوفه‌ ی ماه M¿htiti

ونفه می، ونوشه‌ی بفو / كه موهایش بوی بنفشه می‌دهد vene mi vanušee bu

 ونه چش ، عسل لار و / چشمانش به شیرینی عسل لارو

ونه خنده، تجن او / لبخندش مثل رود تجن جاری است vene ¿eš asale lare vene xande tojene ,u

 زنده لس لس میار پس / به آرامی ابرها را كنار می‌زند zande las las miyare pas

شونه دریو / به دریا می‌رود šune dariu

شونه ویشه / به بیشه می‌رود šune više

شونه تا رودخونه‌ی لو / تا لب رودخانه می‌رود šune ta rudxunie lu

تا بوینه افتاب ر / تا آفتاب را ببیند ta bavine aftabre

«ماه تی تی : دنیا چه سرده / دنیا چه سرد است

denya ¿e sarde ورف و وائه / باد و برف است varfo vaee

یخ لولك اَمه صدائه / صدای‌مان مثل قندیل یخ، سرد است yax lulak ame seduee

 ورگ حرف ، سرخی زخمه / حرف گرگ بوی خون می‌دهد varge harf serxiye zaxme

 شال حرف ، همه دروئه / حرف شغال همه دروغ است šale harf hame deruee

دَر برو ، آفتاب ، ته چش سوئه» / بیا كه آفتاب ، روشنی چشمانت است dar beru aftab te ¿eše suee

 ماه تی تی رف ، عاشقی حال / ماه تی تی را آواز عاشقی m¿htitire ašeği hal

وَرْنه تا كوه / تا كوه می‌برد varne ta kuh

وَرنه تا دشت / تا دشت می‌برد varne t dašt

ونه لوچه، خنده جه مشت / در حالی كه لبانش پر از خنده است vene lu¿e xande je mašt

شفونه / می‌رود šune شفونه / می‌رود šune

تا بپرسه ، عاشقی / می‌رود تا بپرسد كه عاشقی

سبزه / سبز است            سیوئه / یا سیاه

یا به رنگ آبی دریوی اوئه / یا به رنگ آبی دریاست ta baparsw aše ašegi sabze sioee ya be range abiye darioe uee

ماه تی تی ! عاشقی، لاله‌ی كوهه / عاشقی لاله‌ی كوه است

گاه سرخه / گاه سرخ گاه زرده / گاه زرد است

 بی وفایی هم سیوئه / بی وفایی هم سیاه است

 زندگی گاهی سفیده ، گاه زرده / زندگی گاهی سفید است و گاه زرد است

 تی تی كاك رنگ و بوئه / رنگ و بوی گل تی‌تی كاك را دارد

 عاشق دل هم كهوئه / دل عاشق هم همیشه از درد كبود است

ماه تی تی /شكوفه‌ی ماه ونه برمه ، وارش بو / كه گریه‌اش بوی باران را دارد و

 ونه خنده ، افتاب سو / خنده اش روشنی آفتاب

 زنده لس‌لس ، میار پس / به آرامی ابرها را كنار می‌زند

 انه مه كش / به آغوشم می‌آید.
 

 

نوشته شده توسط م- شريفي در جمعه 23 آذر1386 ساعت موضوع ادبیات مازندران | لینک ثابت

 چند شعر تبري از مهرداد مهرجو (mehrju@yahoo.com)1- تفجن او تيلنده ندارنه سو گو بلشته چش خو ندارنه شو 2- هفمنده دل! وا سر هائيته ميون جفنگل تجن لو بمرده بلبل! 3- نماشون گفدفر اففتاو مار شونه تفه نفخارف دل بفقرار پفه دلدار شونه 4- 1- آسمونف تَن لَرز هفكفته پَرچيم شفخ* ر وَنگ هاكنين. * پرنده يي كوچكتر از گنجشك كه بين پرچين ها زندگي مي كند و ادعا دارد تكيه گاه آسمان است و به همين خاطر دو پايش را به سوي آسمان نگه مي دارد. 2- هفمنده دل! وا سر هائيته ميون جفنگل تجن لو بمرده بلبل! 3- نماشون گفدفر اففتاو مار شونه تفه نفخارف دل بفقرار پفه دلدار شونه 4- هَنتا گوهرف خيالم نيمو ف سفرفه خفنفه وا پفه بورده اميرف وَنگف وا! 5- تفجن او تيلنده ندارنه سو گو بلشته چش خو ندارنه شو 6- شفه تفركانفش هاكفردفه لينگ ر ركفنه گَتفه مار گفنفه: تفه عزيزف يار افئنفه . 7- نماشون گو بفنفه ميون تَلمارف زَنگ / وَنگ نيمو اَئيي بابجان دزد هفمفندف نسوم هفكفته! 8- رگ ميون تنف خون رفش هفكفته وَچفه بفه مفئدون.

 

نوشته شده توسط م- شريفي در جمعه 23 آذر1386 ساعت موضوع ادبیات مازندران | لینک ثابت

  دوبیتی مازندرانی از مرحوم بهرام روشن که درست روز اول فروردین 83 ساعاتی پس از یا مقلب القلوب ... قلبش ایستاد :

ندوندی که جفدایی خَلف سخته ؟!   nadoondi ke jedaee khale sakhteh   ?
عاشق رف بیوفایی خَلف سخته ؟!          ashegh re bivefaee khale sakhte ?
ته وفسفه که ندومبه چفچی هسته       te vesse nadoombe  chechi hasteh
مه وفسفه که خدایی خَلف سخته !      me vesse ke khedaee khale sakhte

( نمی دونی که جدایی خیلی سخته ؟!
واسه عاشق بی وفایی خیلی سخته ؟!
واسه تو که نمی دونم چه جوریه
واسه من که خدایی خیلی سخته ! )
 

 

نوشته شده توسط م- شريفي در جمعه 23 آذر1386 ساعت موضوع ادبیات مازندران | لینک ثابت